วันนี้....ชั้ลได้ยินข่าวดีจากใครบางคน
มันเป็นเรื่องที่น่ายินดี....สำหรับคู่รัก
ชั้ลแสดงความยินดีกับเค้า
เค้าคนที่ชั้ลรัก
คนที่ชั้ลแอบมีความหวังเล็ก เล็ก
แต่วันนี้
สิ่งที่ชั้ลได้รับรู้มา
ย้ำชัดเจนให้ชั้ลได้รู้ว่า
มันจะไม่มีวันนั้นหวนกลับมาได้อีก
ยินดีด้วย!!
จากใจจริง
ชั้ล..............อยากให้เทอมีความสุขตลอดไป
.................
ส่วนชั้ล
เหมือนว่าจะเลือนหายคล้ายว่าจะเลือนลาง
บางอย่าง
ก็ยังไม่เปลี่ยนไป....ในความทรงจำสีจางๆ
You: คนเราทำไมต้องมีวันไม่รักกันด้วยนะ
Me: เป็นธรรมดารักกันได้....ก็หมดรักกันได้
You: อื้ม..งั้ลถ้าไม่มีรักก็ไม่มีวันหมดรักใช่มั๊ย???
เกือบครึ่งปีได้แล้ว มีคนเคยถามคำถามนี้กับชั้ล!!!
ตอนนั้นเราพูดคุยกันทางMSN
ก็เจ้า MSN นี่แหละ ที่ทำให้เราได้รู้จักกัน
แต่เค้าคนนี้ ไม่ใช่แค่คนใน MSN
ไม่ได้แค่คุยผ่านมาและผ่านเลยไป
แต่กลักลายเป็น
คนที่ชั้ล.....รักและจะอยู่ในใจของชั้ลตลอดไป
ชั้ลคิดว่าชั้ลน่าจะทำใจลืมเทอคนนั้นได้แล้ว
วันนี้เน็ทที่บ้านเล่นไม่ได้ ไม่มีอะไรทำ
เลยไปเอาบันทึกสนทนาเก่าๆมานั่งอ่าน
จริงๆแล้ว ชั้ลก็อยากจะทดสอบใจตัวเองด้วย
ว่าลบเค้าไปออกจากใจได้แล้วจริงๆหรอ??
และชั้ลก็ได้รู้คำตอบของหัวใจชั้ลว่า
ชั้ลไม่สามารถลบเทอจากใจชั้ลได้จริงๆ ไม่มีวันลืมได้
สำหรับชั้ล.....มันจำ
อย่างเที่เทอเคยบอกกับชั้ลไว้ว่า
คนแรกมันจำนะ
แต่ชั้ลก็แอบค้านอยู่ในใจ
แต่สิ่งที่เทอได้เตือน มันเป็นความจริง
ชั้ล........
จำได้ดีเรื่องระหว่างเรามันฝังแน่นอยู่ในความทรงจำชั้ล
และไม่อาจลบออกไปจากใจได้เลย
ถึงแม้เวลาที่ชั้ลมีความสุขกับเทอคนนั้น
มันจะเป็นแค่ช่วงเวลาไม่นาน
แต่เชื่อหรือไม่
ชั้ลรักเทอคนนี้ มากกว่า ผู้ชายคนอื่นๆที่ชั้ลเคยคบมา
เทอคือคนพิเศษชองชั้ลจริงๆ แต่ชั้ลไม่สามารถรักษาคนพิเศษของชั้ลไว้ได้
ชั้ลพยายามเข้าใจเทอในหลายๆเรื่อง
ชั้ลคิดว่า ถ้าชั้ลพยายามเข้าใจเทอให้มากที่สุด
ไม่เป็นคนขี้งอล ไม่เป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง
และรับได้ทุกสิ่งที่เทอทำ เทอคนนั้น จะเลือกชั้ล!!
แต่ทฏษฏีของชั้ลผิด
ผิดคาด มันเหมือนชั้ลปล่อยให้เทอเดินห่างชั้ลไปทีละนิดๆ
เทอเคยบอกกับชั้ลว่า.....
เวลารักก็รักมาก
ทำทุกอย่างนะ
แต่ถ้าละเลยเทอเมื่อไหร่
อารมณ์จะลดไว ไวจนน่ากลัว
และเทอก็ได้พิสูจน์ให้ชั้ลเห็นแล้วว่าอารมณ์เทอ
ลดไวจนน่ากลัวจิงๆ
และชั้ลก็เป็นประเภทความรู้สึกค่อยๆเพิ่มทีละหน่อย
นี่แหละ เป็นที่มาของชื่อ
เต่าเฉือ่ย!!!
ชั้ลมาคิดทบทวน ถึงแม้ชั้ลพยายามจะเข้าใจเทอแค่ไหน
แต่หลายๆครั้งที่เทอต้องการชั้ลให้อยู่ข้างๆ
ชั้ลไม่สามารถทำได้ทั้งที่ตอนนั้น ชั้ลยังมีโอกาสที่ทำได้อยู่
ไม่เหมือนตอนนี้ ถึงชั้ลอยากจะอยู่เคียงข้างเทอเท่าไหร่
แต่โอกาสนั้น มันหลุดลอยไปจากชั้ลเสียแล้ว
ไม่สามารถย้อนกลับคืนมาได้อีก
ณ.วันนี้
ต่างคนต่างมีหนทางที่ต้องก้าวต่อไป
เทอ....ก็มีทางและฝันของเทอ
ส่วนชั้ล
ไม่รู้ว่าสิ่งที่ชั้ลตัดสินใจไปมันถูกหรือผิด
แต่ชั้ลรู้สึกว่ามันฝืนในตัวตนที่แท้จริงของชั้ล
ชั้ลไม่รู้ว่าจะฝืนและกลับมาคบในแบบปกติได้อีกมั๊ย
แต่ชั้ลแคร์คนรอบข้าง ชั้ลแคร์ครอบครัว
และชั้ลก็รู้ว่า ครอบครัวของชั้ล
สบายใจในแบบไหน
ชั้ลจึงตัดสินใจลองดูอีกซักครั้ง ในแบบที่ทุกๆคนอยากให้ชั้ลเป็น
ลิงน้อย!!!!!!!
เต่าเฉื่อยจะเขียนบันทึกนี้ถึงลิงน้อยเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ
ก่อนจบ....
เต่าเฉือ่ยอยากบอกว่า
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้และรู้ว่าจะต้องจบลงแบบนี้
ต้องเจ็บ และ ลบเทอออกจากใจไม่ได้จริงๆ
ชั้ลก็....................
ดีใจเหลือเกิน ที่ได้รู้จักเทอ
(รักเสมอและตลอดไป)
ps.เพลงนี้เทอเคยส่งให้ชั้ลฟังเป็นเพลงเเรก
แต่
วันนี้.....เพลงนี้เป็นเพลงสุดท้าย ที่ชั้ลตั้งใจให้เทอนะ
คนเราทำไมต้องมีวันไม่รักกันด้วยนะ?????
edit @ 4 Jul 2008 04:05:17 by เต่าเฉื่อย
ไม่รู้ว่าฉัน
อิจฉา.....หรือว่า.....สุขใจ
น้ำตาที่ไหลนั้นไหลมาจากจุดไหน
เป็นเพราะฉัน
เสียใจ.....หรือเป็นเพราะ.....ฉันชื่นชม
ที่ได้เห็นเธอกับเขา รักกันขนาดนี้
ฉันควรจะยินดีที่เห็นเธอสุขสม
มากกว่าที่จะรู้สึก
ไม่อยากให้เป็นเขาเลย
พูดตรงตรง
edit @ 1 Jul 2008 15:02:02 by เต่าเฉื่อย
edit @ 3 Jul 2008 19:36:18 by เต่าเฉื่อย
